Θεολόγος Νικολούδης, το ελληνικό Γκαίμπελς

Ο Θεολόγος Νικολούδης (Λέρος 1890-Λβήνο 1946) ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως τραπεζικός υπάλληλος, ενώ παράλληλο επιδόθηκε στη λογοτεχνία. Το 1913-14 δημοσίευσε το μυθιστόρημα Δειλινές κουβέντες με το οποίο έγινε ευρύτερα γνωστός, και το 1935 το δράμα Φυγή. Το Νοέμβριο του 1917 (και μέχρι το 1931) εξέδωσε, σε συνεργασία με το Σπυρίδωνα Αλιμπέρτη (μέχρι το 1919), την αντιβενιζελική εφημερίδα Πολιτεία, την οποία έκλεισε προσωρινά η επαναστατική κυβέρνηση Γονατά – Πλαστήρα τον Οκτώβριο του 1923. Το 1926 ο Νικολούδης εξελέγη βουλευτής με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων και το 1926-27 διατέλεσε υπουργός Παιδείας στην οικουμενική κυβέρνηση Αλ. Ζαΐμη. Την 31η Αυγούστου 1936 διορίστηκε από τον Μεταξά υφυπουργός Τύπου Και Τουρισμού. Ο Νικολούδης παραιτήθηκε από τα υπουργικά του αξιώματα ταυτόχρονα με τον Μανιαδάκη (2 Ιουνίου 1941) και ανέλαβε ακολούθως τα καθήκοντα του πρεσβευτή της κυβέρνησης Τσουδερού στην Πραιτώρια της Νότιας Αφρικής. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη θέση του πρεσβευτή το Νοέμβριο του 1942 λόγω δηλώσεων του υπέρ του μεταξικού καθεστώτος. Στη διάρκεια της εξορίας του από την Ελλάδα συνέγραψε το Η ελληνική κρίσις (Κάιρον 1945), όπου υπεράσπισε το έργο και τη μνήμη του I. Μεταξά.