Κωνσταντίνος Μανιαδάκης, το ελληνικό Χίμλερ

Ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης γεννήθηκε στο Σοφικό Κορινθίας το 1893. Κατατάχθηκε ως εθελοντής στους Βαλκανικούς Πολέμους και αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΠΣ) το 1916, εντασσόμενος στο σώμα του Μηχανικού. Πολέμησε στο Μακεδονικό Μέτωπο, στην εκστρατεία της Ουκρανίας και στον Μικρασιατικό Πόλεμο. Αποτάχθηκε από τις τάξεις του στρατού το 1923 εξαιτίας της συμμετοχής του στο αντιβενιζελικό κίνημα των Λεοναρδόπουλου – Γαργαλίδη. Το 1928 αποκαταστάθηκε στη στρατιωτική επετηρίδα, αλλά προτίμησε να ιδιωτεύσει, εργαζόμενος ως πολιτικός μηχανικός. Στις 14 Αυγούστου 1934 διορίστηκε υφυπουργός Δημοσίας Ασφαλείας στην κυβέρνηση Μεταξά. Αποδείχτηκε εξίσου δραστήριος τόσο στην καταπολέμηση του κομμουνισμού όσο και στην καταδίωξη των πρακτόρων της Ιταλίας και της Γερμανίας μετά την 28η Οκτωβρίου. Μετά την ελληνική συνθηκολόγηση συνόδευσε την κυβέρνηση Τσουδερού στην εξορία, αλλά παραιτήθηκε από τα υπουργικά του καθήκοντα στις 2 Ιουνίου 1941. Στη διάρκεια του πολέμου εγκαταστάθηκε στην Αργεντινή, όπου υπηρέτησε ως πρεσβευτής της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης. Ο Μανιαδάκης επέστρεψε στην Ελλάδα μετά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου (1949) και εξελέγη βουλευτής στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 με τους συνδυασμούς της «Ανεξαρτήτου Πολιτικής Παρατάξεως», πού είχε συστήσει με τον Θεόδωρο Τουρκοβασίλη (πρώην στέλεχος του Κόμματος των Ελευθεροφρόνων). ΤΟ 1951 συνεργάστηκε εκλογικά με το Λαϊκό Κόμμα και το 1955 ίδρυσε το «Κόμμα Αρχών του Ι. Μεταξά». Το 1956 προσχώρησε στην ΕΡΕ και εξελέγη βουλευτής το 1958, το 1961 και το 1964. Πέθανε στην Αθήνα το 1972.