By Nikolaos G. Michaloliakos

Υπάρχει μια σοφή παροιμία του λαού που λέει: “Την αχαριστία δεν την θέλει ούτε ο Θεός, ούτε ο διάβολος”. Την παροιμία αυτή δεν μπορούμε παρά να την θυμηθούμε όπως και κάθε χρόνο, τα τελευταία τουλάχιστον 20 χρόνια, την 28η Οκτωβρίου. Ως γνωστόν, η 28η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως εθνική εορτή εις ανάμνησιν της μεγάλης εκείνης ημέρας του 1940, όταν ο Πρωθυπουργός της χώρας, ενεργώντας φυσικά για λογαριασμό του ελληνικού λαού, αλλά και ολόκληρου του ελληνικού έθνους και της Ιστορίας του, είπε το θρυλικό “ΟΧΙ” στους Ιταλούς, που αξίωναν την είσοδο στη χώρα μας, στο εθνικό κυρίαρχο έδαφός μας, δηλαδή, στρατευμάτων τους.

Στις εκπομπές των τηλεοπτικών σταθμών, στα αφιερώματα των περισσότερων εφημερίδων, στις σχολικές εορτές θα ακουσθούν πολλά για την 28η Οκτωβρίου, όμως δεν θα ακουσθεί ούτε μια λέξη για Εκείνον που υπήρξε ο Πατέρας της Νίκης, για τον Εθνικό Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά. Αντίθετα, με αφορμή την ημέρα αυτή, θα επιχειρήσουν κάποιοι να διαστρεβλώσουν τα ιστορικά γεγονότα, να αλλοιώσουν πράξεις, πρόσωπα και καταστάσεις, λησμονώντας βέβαια έστω και την ελάχιστη αναφορά σε αυτόν που είπε το “ΟΧΙ”, στον Ιωάννη Μεταξά. Θα τιμηθούν σαν… ήρωες και θα μνημονευτούν κάποιοι πολέμαρχοι της κομμουνιστικής ανταρσίας, αλλά κανείς δεν θα πει ούτε μια λέξη για τον Συνταγματάρχη Δαβάκη, για τον Στρατηγό Κατσιμήτρο, για τον Μπακόπουλο, για τον Διάκο και τόσους άλλους, που έχυσαν το αίμα τους για την εθνική ιδέα. Θα μας μιλήσουν για ανύπαρκτους ήρωες, ενώ όλοι πολύ καλά γνωρίζουμε ότι η 28η Οκτωβρίου υπήρξε έργο κατά πρώτον του ελληνικού έθνους ολοκλήρου και κατά δεύτερον του καθεστώτος της 4ης Αυγούστο! υ και σε καμμία περίπτωση βέβαια των κομμουνιστών, που ακόμη εκείνη την εποχή ευρίσκοντο υπό την επήρεια του Συμφώνου Ρίμπεντροπ – Μολότωφ.

Όλα αυτά αποτελούν ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΔΙΚΙΑ, μία “ύβρι” απέναντι στην ιστορική μνήμη.

Οι Έλληνες Εθνικιστές όπως και κάθε 28η Οκτωβρίου, έτσι και αυτήν θα τιμήσουν την μνήμη του Εθνικού Κυβερνήτη, του Πατέρα της Νίκης,Ιωάννου Μεταξά, και για έναν ακόμη λόγο πέρα από το “ΟΧΙ”. Γιατί ο Ιωάννης Μεταξάς, ως την στερνή του πνοή φρόντιζε για το Εθνικό συμφέρον και εάν ζούσε, δεν θα γνώριζε ο λαός μας την δεκάχρονη αδελφοκτόνο σφαγή. Όσο για τον θάνατό του αρκούν τα λόγια του Υπουργού Ασφαλείας της 4ης Αυγούστου, Κωνσταντίνου Μανιαδάκη: “Εάν ο Μεταξάς νοσηλευόταν σε τρίτη θέση, ενός δημόσιου νοσοκομείου, θα ζούσε”…